Van de projectleider: de toiletvoorzieningen op het kamp

Al zo'n 8 jaar kom ik nu op het Roma zigeunerkamp Munkacs in de Oekraine. Als je dan over het kamp loopt en die schamele hutjes ziet, dan vind je dat schokkend. Zoveel mensen, die wonen in zulke kleine hutjes.

Maar als je daar wat langer komt dan kom je tot de ontdekking dat die mensen ook de meest elementaire zaken ontberen. Een badkamer, die voor ons heel gewoon is, hebben ze echt niet. Ze hebben niet eens een wastafel. En als je dan verder kijkt kom je tot de ontdekking dat ze ook helemaal geen toilet hebben. Je ziet dat de mensen het gewoon naast of achter hun hutje op de grond doen of, als die er is, op een emmer. Die emmer zie je dan vervolgens overlopen. Kinderen lopen er vaak op blote voetjes of op slippers rond. Je kan je bedenken wat zulke barre hychiënische toestanden aan ziektes op kan leveren.

Daarom zijn we op het kamp vorig jaar met een toilettenproject begonnen. Met als doelstelling om zo 'n 100 toiletten te plaatsen. Inmiddels staan er een aantal en we hebben geconstateerd dat de mensen er blij mee zijn, dat ze goed onderhouden worden en dat de vraag naar toiletten groot is.
Als wij, in Nederland,  een toilet bouwen sluiten we die aan op de riolering. Op het kamp heb je geen riolering. Hier wordt een diepe put gegraven en daar boven wordt dan een toilethuisje geplaatst. Tegen dat de put vol begint te raken graaf je er vlak naast gewoon een nieuwe put en verplaats je het huisje. In principe worden er houten toilethuisje neergezet.

Enkele kampbewoners wilden graag een stenen gebouwtje. Dat mocht, maar dan moesten ze hem wel zelf bouwen. Materialen werden dan aangeleverd. Zoals op de foto te zien is zit er zo'n golfplaat als dakje op. Eén van de mensen op het kamp kwam op een gegeven moment vertellen, dat op het moment dat hij het dakje wilde plaatsen, deze weg was. Nadere controle leverde op dat hij het dakje van zijn huisje er mee had gerepareerd. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ook hier moet je er dus goed bij zijn om te zorgen dat alles wel gebruikt wordt waarvoor het bestemd is.

Duidelijk is in ieder geval dat de mensen erg blij zijn met hun toiletten. De vraag uit het kamp om toiletten is dan ook groot te noemen. We hopen dat in de komende maanden het project weer goed op gang komt. We hebben iemand gevonden met ervaring in het maken van dergelijke toiletten.  Hij wil met enkele mensen dit nu gaan oppakken.
Op dit moment is de verwachting dat begin mei weer met het bouwen wordt begonnen.

Mochten er onder de lezers zijn die wel een financiele bijdrage willen leveren voor dit werk, dan is dat natuurlijk van harte welkom. Uw bijdrage kan gestort worden op de rekening van de stichting Munkacs, o.v.v. toilettenproject. het banknummer is 1327.20.949
Alvast namens de Roma zigeuners van Munkacs bedankt.

Volgende week zal ik iets vertellen over een mogelijke medische post.
Hartelijke groet,

Berend.
PS. Reacties op de mijn blogs zijn van zeker welkom.
mag ook via de mail naar berend@munkacs.nl

Van de projectleider: schrijnende verschillen

Beste lezer,

In deze blog wil ik u / je meenemen met het wegbrengen van een paar voedselpakketten.

In Nederland horen we dat de aanmeldingen bij de voedselbanken enorm toenemen. Ook dichtbij huis hebben steeds meer mensen een tekort aan de meest elementaire levensbehoeften. Maar dat is nog niets in verhouding met de situatie op het Roma-zigeunerkamp.

Als projectleider heb je natuurlijk oog voor meer als het project waar je mee bezig bent. Op het moment dat we naar het kamp wilden gaan stelde Ruzlan voor om eerst wat voedselpakketten te kopen en weg te brengen. Nu is het zo dat, dankzij de giften die binnenkomen, er regelmatig voedselpakketten uitgedeeld kunnen worden bij de meest schrijnende gevallen op het kamp.

Een aantal jaren geleden werd van het gekregen geld een aantal grote pakketten gemaakt en over het kamp verspreid. Dit riep echter nogal wat afgunst op. Ik heb het zelf meegemaakt dat er dan zo een stuk of 10 vrouwen op je afkwamen die aangaven het minstens net zo beroerd te hebben als degenen die een pakket kregen. Het is helaas onmogelijk om een heel kamp (6000 mensen) van eten te voorzien. Ruzlan wordt vaak getipt over mensen waar het werkelijk erg slecht gaat en dan zorgt hij dat daar kleine pakketjes onopvallend naar toe gaan.

Het meest onwerkelijke vind ik dat op zo 'n 5 kilometer van het kamp een ultra moderne supermarkt staat waar alles te koop is wat je maar wil. Arm en rijk zitten dus heel dicht bij elkaar. Alleen heel veel artikelen zijn voor de "gewone" Oekrainer al onbetaalbaar, laat staan voor zigeuners.

Op de parkeerplaats bij die supermarkt komt al jaren een vrouw naar je toe die probeert om je er toe over te halen om illegaal gekopieerde CD's of  DVD's van haar te kopen. Ze kan soms behoorlijk boos reageren als je weigert.

Nadat we in de supermarkt etenswaren voor een drietal voedselpakketten hadden gekocht gingen we naar het kamp en bezorgden we die tassen bij een oudere alleenstaande vrouw, die me met tranen in de ogen even omhelsde. De geur die zo'n vrouw afgeeft neem je op zo'n moment even voor lief en ik voel me dan erg ongemakkelijk. Wij hebben het zo goed en kunnen alles kopen wat we willen. Deze vrouw had waarschijnlijk al enkele dagen geen eten meer gehad en was erg blij met dat tasje waar voor hooguit € 5 aan boodschappen in zat. Zij kan er weer een heel aantal dagen van leven. Je zou op dat moment wel veel meer willen geven. Ook kwamen we bij een piepjong stelletje die vol trots hun baby van 3 dagen oud lieten zien. Ze hadden alleen geen eten. Zij waren ook erg blij. Ook werd er een pakketje bezorgd bij een jongerewerker van het kamp.  Het is maar een druppel op een gloeiende plaat. Dit soort momenten is niet geschikt om op de foto vast te leggen. Het zijn wel beelden die je nooit meer los laten. Op het moment dat ik dit schrijf zie ik die mensen en hun ellendige situatie zo weer voor me. Voor deze mensen is er weinig hoop. Gelukkig zijn deze mensen al heel blij met het kleine beetje wat je dan geeft.

Na het bezorgen van deze voedselpakketten gingen we het kamp op om te kijken hoe het staat met de al gebouwde toiletten. Daar volgende week meer over.
Hartelijke groet,

Berend.
PS. Reacties op de mijn blogs zijn van zeker welkom.
mag ook via de mail naar berend@munkacs.nl

Van de projectleider; nieuwe energie in het toilettenproject

Op het moment dat wij (Eize en ondergetekende) in gezelschap van Corine bij het huis van Ruzlan aankwamen, stonden Ruzlan en Sanyi ons buiten al op te wachten. Kort daarop kwam ook Karlos er bij.
Na een hartelijke begroeten gingen we naar binnen en hadden we een uitgebreid gesprek met elkaar.

Sanyi had ik een paar jaar geleden al eens ontmoet op een klein kampje, waar hij samen met de bewoners toilethuisjes bouwden. Ieder gezin van dat kamp (Janosi) kreeg zo een eigen toilet. Sanyi heeft dus ervaring in het maken van toilethuisjes. Ook bleek uit ons gesprek dat hij veel heeft samengewerkt met jongeren om dingen op te knappen. Hij ziet het helemaal zitten om op Munkacs aan de slag te gaan om te zorgen dat in korte tijd alle toiletten klaar komen.

Tijdens de discussie bleek dat het zijn voorkeur had om in één keer achter elkaar door te werken. Niet iedere keer een paar toiletten en dan weer verder. Juist het doorgaan heeft als effect dat de helpers steeds beter weten wat ze moeten doen en ook sneller resultaat op hun werk zien.
Sanyi wil in ieder geval drie van zijn eigen helpers meenemen.
Mooi was om te zien en te horen hoe hij denkt over betaald vrijwilligers werk. Hij vind dat de mensen op het kamp het onbetaald zouden moeten doen. Ze krijgen er toiletten voor terug. Daar was even een levendige discussie over tussen hem en Ruzlan.
Hij ziet ook meer in dagloon dan betaling per toilet. Omdat Sanyi uit Beregowo komt moet er ook een brandstof vergoeding komen en tussen de middag moet voor eten gezorgd worden voor hem en zijn mensen. Kortom er zal van alles geregeld moeten worden. Ruzlan heeft het toezicht over het geheel.
Binnenkort hoop ik te kunnen vertellen dat de toiletbouwers op stoom liggen.
Volgende week verder, dan iets over ons bezoek aan het kamp zelf.
Iedereen gezegende paasdagen toegewenst.
Berend

Van de projectleider; uitstapje naar Vinogrado

Op zaterdag vertrokken we al vroeg om samen met Corine naar Vinogrado te gaan. Daar moesten wat spullen van haar worden opgehaald. Dit was wel een leuke trip, weer eens een stukje Oekraine gezien waar we nog niet eerder waren geweest.

Onderweg zouden we langs een paar dorpjes komen die behoorlijk welvarend waren. De mensen daar leven behoorlijk geisoleerd. Het zijn allemaal christenen.
Ze zorgen heel goed voor elkaar en er is dan ook niemand werkeloos. In de dorpen is drank en drugsgebruik uitgebannen. Onderweg zagen we nog veel sneeuwresten en ook op het water lag nog ijs.
Het was dan ook heel bijzonder dat we opeens allemaal mensen op het land aan het werk zagen. Veel tuinbouw in en om lage kassen.
Je zag dat het allemaal handwerk was wat er werd uitgevoerd.

In Vinogrado kwamen we bij een Nederlands echtpaar, die daar een eigen huis hebben en al jaren goed werk verrichten in de Oekraine.
We hadden afgesproken dat we vroeg zouden komen, maar op roepen en ook telefonisch werd er niet gereageerd. Eize is tenslotte over het hek geklommen (gelukkig kwam er niet gelijk een grote hond aanrennen) en constateerde dat de voordeur wel open was. Hij had toen snel contact. Er bleken ook een stel studenten te zijn. Zij liepen een paar weken stage en trokken daarvoor door een aantal Oostbloklanden. Eén van de dames woonde in de Moesstraat in Groningen. Zo klein is de wereld gewoon.

Na even gezellig bijgepraat te hebben en de spullen te hebben ingeladen vertrokken we weer snel voor onze afspraak met Ruslan.
Bij het huis van Ruslan in Munkachevo werden we buiten al opgewacht door Ruslan en tot onze verrassing was ook de beoogde ondersteuner voor het toilettenproject al aanwezig, Sanyi.
Na een hartelijke begroeting gingen we naar binnen om onder het genot van een kop koffie met elkaar in gesprek te gaan. Volgende week hier meer over.
Berend

Van de projectleider: opnieuw naar de Oekraine

In de komende weken zal ik iedere keer een stukje schrijven over onze ervaringen tijdens de maartreis naar Munkacs.
16 maart 2012 was het dan weer eens zover. Samen met Eize Belle  op stap richting de Oekraine met meerdere doelen op zak.
Ten eerste het belangrijkste, de banden weer aanhalen en ter bemoediging van onze vrienden op het Roma zigeunerkamp. Ten tweede om te bespreken en te zien hoe het met de voortgang is van het toilettenproject en ten derde om te bespreken hoe het zomerkamp georganiseerd kan worden. Dit laatste onderwerp komt verder niet terug in deze weblog. Daar zal door het bestuur van de stichting Munkacs op de website zelf ruime aandacht aan worden gegeven.

We vertrokken rond 07.45 uur met de trein richting Eindhoven. De treinreis verliep voorspoedig en we kwamen zonder vertraging in Eindhoven aan. Daar moesten we met de bus naar het vliegveld. Eindhoven is, zoals bekend, een stad van de electronica. In de bus moest je zelf een kaartje kopen bij een automaat. Die accepteerde wel geld, maar gaf geen kaartje. Bij de chauffeur kon je geen kaartje kopen en uiteindelijk zijn we dus deels als zwartrijders naar het vliegveld gereden.
We gingen vliegen met Wizzair. Bij deze maatschappij moet je thuis al inchecken (aan de balie kost het gewoon € 10 extra) maar daarom konden we met onze handbagage snel doorlopen.

Eize vond het maar een klein vliegtuig. Uiteindelijk zaten we er wel met 180 mensen in. Op het vliegveld in Budapest stond onze vaste leverancier van de huurauto, IIldiko van Cargorent, al op ons te wachten. Zij wil graag eens met ons mee naar de Oekraine. Is zeer geinteresseerd in wat we daar doen en zal de volgende keer ons kleren en speelgoed meegeven.

Met de auto konden we vlot door het altijd rustige Hongarije naar de grens rijden. Daar liepen we wel weer enig oponthoud op. Ik telde dat er zo 'n 20 auto's per uur over de grens gingen. Vooral de Hongaarse kant leverde de vertraging op. Alles werd gecontroleerd. We moesten ook een briefje invullen. Maar ja snap het maar eens als er alleen Hongaars op staat. We vroegen nog om een Engels briefje maar die hadden ze niet. Uiteindelijk deed ik het dan ook verkeerd en moest ik een paar zaken wijzigingen, waar ik dan weer een paraaf bij moest zetten. We hadden het er met elkaar over hoe dit zou gaan als straks het voetballen in de Oekraine zal zijn. Al die Duitsers en anderen, die met de auto er naar toe willen. Ze mogen dan wel een dag uittrekken om de grens te passeren.

Na de grens namen we contact op met Nadya, we wilden vertellen hoe laat we ongeveer op Lavki zouden arriveren. Ze vertelde ons dat we niet op Lavki zouden slapen, maar in de stad boven de kerk van haar man, Fedja. Dat werd dus weer eens een nieuwe ervaring. Boven de kerk waren een heel aantal ruimtes als slaapverblijf ingericht. Prima om te slapen. Leuk was dat op de 2e avond een koor druk aan het oefenen was, dat was heel goed te horen in onze verblijven.
We gingen op tijd onder de wol omdat er voor de volgende dag heel wat op het programma stond. Het ontbijt zouden we om 7 uur Nederlandse tijd nuttigen bij Nadya en Fedja thuis. Zij wonen op loopafstand van de kerk. Dit was onze eerste dag.
Volgende week zal ik jullie meer vertellen.
groeten,

Berend van Duijvenvoorde

Van de projectleider; Voortgang in het toilettenproject

Beste allemaal,

het is al weer even geleden dat ik een blog heb geschreven over de voortgang van het project. Om maar met de deur in huis te vallen, er was gewoon niet veel nieuws te melden. De PC van Ruslan was kapot en er was weinig tot geen contact. Gelukkig had ik wel contact met Corine en die is in de afgelopen weken weer eens even op bezoek geweest op het kamp.

Het mooiste dat zij kon vertellen was dat nu de koffieshop boven het badhuis in gebruik is genomen. Er komen regelmatig vooral jongeren op bezoek om daar met elkaar te zijn. Dat is heel mooi.

Corine vertelde verder dat Ruslan nu zelf 3 toiletten in elkaar had gezet. Het lukt gewoon niet om goede hulp op het kamp te vinden. Je kunt dit erg teleurstellend vinden. Ik heb dit dan ook voorgelegd aan het bestuur van de Stichting  Munkacs (de stuurgroep) Afgesproken is om te bekijken of in deze tijd er nog voortgang gemaakt gaat worden en dat op het moment dat de winter invalt er gestopt wordt met het verder bouwen aan toiletten.
Eind februari 2012 zal ik dan weer een bezoek aan het kamp brengen om samen met Corine en Ruslan te bespreken welke alternatieve mogelijkheden er zijn om toch het project tot een goed einde te brengen.

Verrassend is dat een aantal kampbewoners wel graag een stenen toilethuisje willen hebben. Qua kosten niet duurder als een houten, dus dat is geen probleem. Het mooie is dat hier de mensen heet wel zelf bouwen en dat is nu juist één van de doelstellingen van dit project.

Vandaag, 3 december, had ik voor het eerst weer, via skype goed contact met Ruslan. Hij mailde een aantal foto's die ik onderaan deze blog zal plaatsen.
Hij vertelde dat het inmiddels winter was en dat hij momenteel gestopt was met het maken van toiletten, maar dat zodra het weer het toeliet hij wel verder wilde gaan. Het ging hem goed en hij was blij met het contact dat we weer hadden.
Tot zover dus deze blog en zodra er weer wat te melden is zal ik dat zeker doen.
Met vriendelijke groet,

Berend

De eerste toiletten staan er.

Na een fantastische zomerperiode, met een unieke fietservaring, begint het “gewone” leven weer zijn draai te krijgen.

Het doel om op de fiets naar de Oekraïne te gaan is, samen met Anne en Wieb, gehaald en ik kan ook zeggen dat ik buitengewoon dankbaar ben voor alle donatie die zijn gedaan voor het toilettenproject in Munkacs.

Ik kan wel vertellen het gaat daar allemaal iets anders dan wij gewend zijn. Mijn afspraak was dat bij onze aankomst in juli de eerste 20 toiletten klaar zouden zijn. De toiletten zouden gemaakt worden door mensen van het kamp. Dat was al een geweldige stap voorwaarts. Niet toekijken, maar zelf doen.

2 jonge kerels waren door Ruslan geleerd hoe te zagen en hoe elementen in elkaar te zetten. Op het moment dat wij met de fiets aankwamen werd ik door die 2 mannen direct gevraagd om mee te komen naar het jongerenonderkomen onder het missiehuis. Ik zag dat dit onderkomen was veranderend in een toilettenfabriek. Vol trots lieten ze me ze wat ze allemaal hadden gedaan. Heel veel elementen stonden klaar om in elkaar gezet te worden. Ze wilden mij dit eerst laten zien voordat ze met het plaatsen zouden gaan beginnen. Goed dat was dus even slikken (er stond er dus nog niet eentje). Maar mooi was wel hoe die jongens er mee bezig waren.

Vanwege het natte weer kon er bovendien niet begonnen worden met het plaatsen van de toiletten, want de gegraven kuilen liepen meteen vol met water. Verwacht werd dat binnen enkele weken  begonnen kon worden en dat dan de eerste 20 er zo zouden staan. Later kreeg ik van Ruslan bericht dat het allemaal toch niet zo voorspoedig liep. De jongens waren niet nauwkeurig geweest en sommige delen waren dan ook scheef en bij een eerste transport viel het toilethuisje uit elkaar. De schroeven zaten er helemaal verkeerd in.

Ook vertelde Ruslan dat de jongens zeer onregelmatig aanwezig waren en niet betrouwbaar. Hij had hen dan ook weggestuurd en zou nu een paar meer volwassen mannen vragen om de klus ter hand te nemen. Maar omdat hij zelf een aantal keren weg moest voor optredens met Amoro Del zou het wel wat langer duren. Geduld is dus een schone zaak. De cultuur op zo’n kamp is echt anders als bij ons. Wij zouden snel een aantal van die huisjes in elkaar zetten, maar zo werkt dat daar niet. Bovendien is de afspraak dat ze het zelf moeten doen.

Ook het jeugdhonk moest leeg, daarom zijn ze nu eerst bezig om een overkapping te plaatsen tegen het missiehuis aan, zodat er droog gewerkt kan worden. Bovendien is er dan weer een wens van Ruslan vervuld, dat de kinderen in de zomer buiten kunnen zitten en eten als ze voedsel halen bij de soepkeuken. De overkapping is een gift van een aantal Amerikanen.

Inmiddels zijn de 1^e zes toilethuisjes geplaatst.

Ik zal jullie op de hoogte houden van de voortgang.

Hartelijke groet,

Berend

PS geef gerust reactie. Kan ook via mijn mailadres

berend@munkacs.nl